The Secret Life of Walter Mitty : ชีวิตอัศจรรย์ ความฝัน ความจริง

หลังจากที่เคยฝากผลงานการกำกับหนังครั้งล่าสุดไว้ใน Tropic Thunder เมื่อปี 2008 ล่าสุด เบน สติลเลอร์ ก็ลุกขึ้นมาสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นด้วยผลงานแนว Feel Good เรื่องใหม่ อย่าง The Secret Life of Walter Mitty : ชีวิตพิศวงของวอลเตอร์ มิตตี้ โดยหนังเรื่องนี้ หากดูผ่าน ๆ อาจมองว่าเป็นหนังธรรมดา ไม่มีอะไรหวือหวา และคงมีเพียงแค่ความสวยงามของฉากหลังที่เห็นในตัวอย่างเท่านั้น ที่น่าจะดึงดูดใจคนดูได้มากที่สุด

แต่หารู้ไม่ว่า ที่จริงแล้ว The Secret Life of Walter Mitty : ชีวิตพิศวงของวอลเตอร์ มิตตี้ ซ่อนอะไรดี ๆ ไว้มากกว่าที่คิด เพราะหลังจากที่หนังเข้าฉาย บรรดานักวิจารณ์หรือคนที่ได้ไปชมหนังเรื่องนี้ ต่างพากันเดินออกมาจากโรงด้วยความประทับใจ

แต่เมื่อดูจบ ณ ตอนนี้ ขอยกให้เป็นหนังเรื่องที่ชอบ มากที่สุดของปี 2557 ดูหนังออนไลน์ฟรี (เพราะเพิ่งดูไปเรื่องเดียว ตึ่ง โป๊ะ !) เอาจริง ๆ คิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้ดีสุด ๆ ขนาดอยู่ในหมวดหนังที่ทุกคนต้องดู เพียงแต่สำหรับคนที่ต้องการแรงบันดาลใจให้กับชีวิต ในการเริ่มต้นปีใหม่ หนังเรื่องนี้ก็ถือว่าจัดอยู่ในหมวดหนังที่ควรดูและควรดูในโรงหนัง

เนื้อเรื่องโดยย่อ ใครดูแล้วข้ามส่วนนี้ไปโลด

The Secret Life of Walter Mitty พูดถึงเรื่องราวของ มิตตี้ (เบน สติลเลอร์) คือ ชายวัยกลางคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตซ้ำซากจำเจในห้องฟิล์มอันอุดอู้ ของบริษัทนิตยสาร Life แต่ที่ไม่ธรรมดาคือมีอาการฝันกลางวันแบบหลุดโลกติดตัวมาด้วย

คราวซวยมาเยือนเมื่อบริษัทถูกซื้อไปแปรรูปเป็นนิตยสารออนไลน์ ทำให้ต้องมีการปฏิรูปองค์กร ซึ่งมาพร้อมการไล่พนักงานที่ไม่จำเป็นออก เรื่องราวดูยังไม่เลวร้ายเท่าไหร่นัก เพราะหน้าที่ของมิตตี้ คือการรับผิดชอบรูปของนักถ่ายภาพชื่อดังนามว่าฌอน (ฌอน เพนน์) ที่ทำงานร่วมกันอย่างราบรื่นมาร่วม 16 ปี แต่ความซวยซ้ำซ้อนเกิดขึ้นเมื่อรูปที่ 25 ที่ต้องใช้ลงในหน้าปกนิตยสารฉบับสุดท้ายเกิดหายไป และมันเป็นความรับผิดชอบของมิตตี้

The Secret Life of Walter  Mitty

มิตตี้ต้องออกเดินทางตามหาฟิล์มหมายเลข 25 ซึ่งกำหนดอนาคตชีวิตการทำงานของเขา โดยไม่รู้เลยว่าการเดินทางครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตเค้าไปตลอดกาล

ถ้าอ่านแค่เรื่องย่อก็อย่างที่บอกไปตอนแรกว่าโคตรธรรมดา แต่การทำหนังพล็อตธรรมดาให้ออกมาไม่ธรรมดานี่แหละที่เป็นตัวพิสูจน์ฝีมือของทีมงานและทีมงานเรื่องนี้สอบผ่านแบบสบาย ๆ

โดยรวม เรื่อง นี้ เป็น หนัง Feel Good เหมาะกับทุกเพศทุกวัย ดูง่าย สบายตา สบายใจและสบายหัว (แต่ไม่สบายกระเป๋าเท่าไหร่นะฮะเมเจอร์) คือจะดูแบบชิว ๆ ไม่คิดมากก็สนุกได้ แต่ถ้าชอบคิดเยอะ หนัง ก็ แฝง อะไร ไว้ ให้ คิด ต่อ ได้ อย่าง สนุก ดี โดย อีก จุด เด่น ที่ ไม่ ชม ไม่ ได้ คือ งาน ภาพ วิว ทิว ทัศน์ ที่ สวย โปร่ง โล่ง ง่าย สบายตา เชื้อเชิญให้น่าเก็บเงินออกท่องโลกยิ่งนัก

 สาระที่หนังนำเสนอหรือสิ่งที่ผมได้รับจากหนังเรื่องนี้ ขอแบ่งเป็น 3 ส่วน คือ แก่น กระพี้ และ เปลือก

ซึ่งเหตุผลที่ใช้การแบ่งประเภทแบบนี้ เนื่องจากหนังค่อนข้างเน้นไปที่การนำเสนอ แก่น ไม่ว่าจะเป็นการแทนรูปที่ 25 เป็นแก่นของนิตยสารฉบับสุดท้าย หรือคำขวัญของบริษัทที่เปรียบเสมือนแก่นของ L.I.F.E. (ซึ่งตีความได้ทั้งสองทาง คือ นิตยสารและชีวิต)

ส่วนของ แก่น นั้น แน่นอนว่าสำคัญที่สุด แต่ไม่ได้หมายความว่า กระพี้และเปลือกจะไม่สำคัญ ส่วนที่เรียกว่ากระพี้และเปลือกนั้น หมายถึง สิ่งที่หนังต้องการจะสื่อเช่นกัน แต่ด้วยเวลาที่จำกัด จึงอาจต้องลำดับความสำคัญ และไม่ได้ให้น้ำหนักมากนัก ก็เหมือนเพลง ที่ต้องมีทั้ง Intro Verse Pre Chorus และ Bridge ประกอบกัน ท่อน Chorus เด่นสุดก็จริง แต่ถ้ามีแต่ Chorus ก็ไม่ถือว่าเป็นเพลง

ดังนั้นทุกส่วนของหนัง จึงมีเพื่อช่วยเกื้อหนุนกันให้หนังออกมาสมบูรณ์ที่สุด  แก่น กระพี้และเปลือกของหนังเรื่องนี้ ประกอบกันเป็นลำต้นที่แข็งแรงเพื่อส่งสารผ่านกิ่งก้านส่งต่อแรงบันดาลใจที่หลากหลายเข้าไปหยั่งรากลึกลงในจิตใจของผู้ชม

ขอเริ่มต้นจากประเด็นที่เป็น “เปลือก” ก่อน ก็คือ เรื่องบริษัทและชีวิตครอบครัวของมิตตี้

เรื่องการปฏิรูปบริษัทของมิตตี้จากนิตยสารเป็นรูปแบบออนไลน์ให้เข้ากับยุคสมัยนั้น พนักงานกินเงินเดือนดูแล้วน่าจะสะอึกไม่น้อย ในยุคสมัยโลกาภิวัตน์แบบปัจจุบัน ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วปรู๊ดปร๊าด องค์กรที่ไม่เปลี่ยนแปลงก็ได้แต่รอวันตายเท่านั้น เมื่อช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงมาถึงจึงต้องดิ้นรนทุกรูปแบบเพื่ออยู่รอด ไม่ว่าคนหรือบริษัทก็ไม่ต่างกัน สิ่งใดที่ไม่สำคัญมากพอย่อมต้องถูกตัดทิ้งเพื่อรักษาชีวิต

ไม่มีใครผิด ใครถูก มันเป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอดเท่านั้น ถ้าไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลก แม้คนที่ทุ่มเทต่อองค์กรมาเกือบทั้งชีวิต ก็ไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ

ประเด็นการเอาชีวิตรอดสอดคล้องต่อเนื่องกับประเด็นครอบครัว เมื่อพ่อซึ่งเป็นเสาหลักจากไป เพื่อรักษาครอบครัวเอาไว้

ในอดีตมิตตี้ก็ต้องเลือกที่จะเปลี่ยนแปลงและตัดบางสิ่งทิ้งไปเช่นกัน น่าเศร้าที่สิ่งนั้นคือตัวตนของตัวเองและความฝัน

เค้ายอมตัดผมโมฮอคซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการออกนอกกรอบ มาสมัครงานที่ร้านพิซซ่า Papa John ที่ซึ่งแม่ของเขาคิดว่ามิตตี้เข้าไปทำงานที่นั่น เพราะ “คิดถึง” พ่อที่จากไป แต่เปล่าเลย

หนังแอบมีแซวตัวเองเรื่องการเขียนบทไว้ด้วย ว่าจริง ๆ แล้ว มันมีสูตรของมันอยู่ คือต้องคิดแบบ Reverse เริ่มจากตอนท้ายก่อน แล้วค่อยย้อนมากระจาย Clues ไว้ตามช่วงแรก ๆ ซึ่งพอมาคิดตามนั้น หนังเรื่องนี้ก็เขียนบทมาแบบนั้นจริง ๆ

ต่อมาคือประเด็นที่เป็น “กระพี้” คือ ยาบำรุงกำลัง(ใจ) การหาคู่และคำพูดป๋าฌอน

พูดคุยเรื่องหนังมาเสียยืดยาว ถ้าไม่พูดถึงนางเอกก็ออกจะดูใจร้ายไปหน่อย หนังเริ่มต้นด้วยการเข้าเว็บหาคู่ของพระเอก ที่มีปัญหาเพราะทำอย่างไรก็ไม่สามารถส่งการทักทายไปหา นางเอก (เชอริล) ได้ เนื่องจากช่องประวัติของพระเอกนั้นว่างเปล่า เพราะชีวิตไม่มีอะไรน่าสนใจพอที่จะกรอกลงไปได้ เที่ยวครั้งสุดท้ายที่ไหน ? เวลาว่างทำอะไร ?

ดูคลับคล้ายคลับคลาจะสะท้อนถึงสังคม Social Network ในปัจจุบัน ที่วัยรุ่นยุคใหม่อยากจะเป็น Somebody พยายามพรีเซนต์ตัวเองกันทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้รับความสนใจจากสังคม เมื่อวานฉันไปเที่ยวที่นู่น วันนี้ฉันกินไอ้นี่ พรุ่งนี้ฉันจะทำไอ้นั่น

จนบางครั้งเราอาจจะลืมไปว่าเราทำสิ่งนั้นเพราะ “อยากทำ” หรือเราทำสิ่งนั้นเพราะ “อยากโชว์” กันแน่

หนังสรุปประเด็นนี้ง่าย ๆ แต่รุนแรงเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก ด้วยประโยคสั้น ๆ จากป๋าฌอน

“Beautiful things don’t ask for attention”

คำเพียงไม่กี่คำ พูดออกมาแบบสบาย ๆ แต่คนฟังคล้ายโดนอัปเปอร์คัทเข้าปลายคาง ตาสว่างกันไป

ขอบอกว่าป๋าฌอนในบทนี้แมร่งโคตรเท่ฮะ เท่มาก ต่อให้รูปนี้ลุงยืนแคะขี้มูกผมว่าก็คงเท่อยู่ดี

ประโยคนี้มันมีพลังมากกว่านั้น หลังจากเปิดหูเปิดตาเราแล้ว

ถ้าคิดในมุมกลับ มันยังส่งต่อเราไปสู่อีกจุดหมายหนึ่ง

เมื่อความงามที่แท้จริงนั้นไม่เรียกร้องความสนใจ

เมื่อสิ่งที่เรียกร้องความสนใจ อาจไม่ใช่ของจริง

ดังนั้น ถ้าเราอยากพบความงามที่แท้จริง

Drop Your Comment

Proudly powered byWordPress. Theme byWeblizar.